|
زانکه من زاده تابستانم
|
امشب رحمت دوست جاریست
مانند رود
نه مانند باران
اگر دلتان لرزید و بغضتان ترکید
کسی اینجا محتاج دعاست
دلم برای جنگهای لوله خودکاری
دلم برای شیطنتهای کودکی
و ایستادنهای مکرر
پشت در دفتر
دلم برای معلمهایی که عاشقانه
آزردنم
وعشقهایی که بیبهانه آزردمشان
و از همه بیشتر
دلم برای خدا تنگ شده است.
من هر روز در تلاشم تا
خاطرم بماند،
و تو هر شب دعا میکنی
که فراموش کنی!
خاطراتمان، چه بلاتکلیفاند!!!
برای اثبات بهترین بودنت،
چند رای باید خرید
تا انتخابات قلب تو
عادلانه برگزار شود؟!!
دیر زمانی است که سکوت کردهای!
عاشق توفان پس از این آرامشم.
چیزی بنویس!
حرفی بزن!
این بار نپرس،
تو بگو «چه خبر؟!»
برگرفته از نوشته های گیلاس آبی
بي كس و بي يار و ياور در دل صحرا
كارواني بي رقيه، يك زن تنها...
خدايا......
من اگر بد كنم تو را بنده ديگر بسيار است،
تو اگر با من مدارا نكني مرا خداي ديگر كجاست؟؟؟؟؟
شوقت خرابم كند
مست شرابم كند
لبهاي خشكت حسين
از شرم آبم كند
مادربزرگ ! کجايي ؟ سيب طلات رو خوردن !
چل گيس قصه هات رو اونور ابرا بردن
ماه پيشوني ، ستاره به چارقدش ندوخته
سياوش ترانه ميون شعله سوخته
خروس سر بريده ، خورشيد رو جا گذاشته
مرغک نوک حنايي تخم طلا نذاشته
جنگل سبز جادو سيب گلاب نداره
حوض بلور قصه يه قطره آب نداره
ديو سفيد قصه ها يه سر هزار تا گوش داره
ديوار اين ترانه ها گربه نداره موش داره
يه گربه توي کوچه ها ميو کنون داد مي زنه :
آسه برين ، آسه بياين که شاخ گربه نشکنه
مادربزرگ! کبوتر ، کجاي اسمون مرد
بادبادکاي ما رو کدوم نسيم بد برد ؟
قلعه ي قصه ها کو ؟ جام جهان نما کو ؟
تو اينه ها شکستيم ،سنگ صبور ما کو ؟
از پرياي خسته نام و نشون نمونده
قوس قشنگ رنگي تو آسمون نمونده
کاش تو دست رؤيا مداد رنگي داشتيم
تو تير کمون آواز حرفاي سنگي داشتيم
ديو سفيد قصه ها يه سر هزار تا گوش داره
ديوار اين ترانه ها گربه نداره موش داره
يه گربه توي کوچه ها ميو کنون داد مي زنه :
آسه برين ، آسه بياين که شاخ گربه نشکنه ■
شيطان به بيت حي تعالي چه ميكند؟
آتش به گرد خانه مولا چه ميكند؟
از باغ خلد دود چرا ميشود بلند؟
بر روي حور سيلي اعداد چه ميكند؟
رويش سياه گردد و دستش شكسته باد
قنفذ كنار خانه مولا چه ميكند؟
دارالزياره نبي و آستان وحي
اي واي من، مغيره در آنجا چه ميكند؟
گيرم رواست سوختن خانه، ميخ در
در سينه شكسته زهرا چه ميكند؟
بايد ز تازيانه بپرسم كه در بهشت
آثار خون به قامت طوبي چه ميكند؟
زن در ميان خانه و مرد غريب او
با دست بسته و تن تنها چه ميكند؟
در بيت وحي، حرمت ياسين به زير پا
يك لحظه بنگريد كه طاها چه ميكند؟
گلها زغم فسرده و پروانه منتظر
شمع زپا فتاده به صحرا چه ميكند؟
با بودن دو داغ بر او گريه گشته منع
(ميثم) ببين به فاطمه دنيا چه ميكند
"غلامرضا سازگار"
(ميثم)
خسته ام از ارزوها ، ارزوهای شعاری
شوق پرواز مجازی ، بالهای استعاری
لحظه های کاغذی را ، روز و شب تکرار کردن
خاطرات بایگانی ، زندگی های اداری
افتاب زرد و غمگین ، پله های رو به پایین
سقفهای سردو سنگین ، اسمانهای اجاری
با نگاهی سر شکسته ، چشمهایی پینه بسته
خسته از درهای بسته ، خسته از چشم انتظاری
صندلیهای خمیده ، میز های صف کشیده
خنده های لب پریده ، گریه های اختیاری
عصر جدولهای خالی ، پارکهای این حوالی
پرسه های بی خیالی ، نیمکتهای خماری
رونوشت روزها را ، روی هم سنجاق کردم
شنبه های بی پناهی ، جمعه های بی قراری
عاقبت پرونده ام را ، با غبار ارزوها
خاک خواهد بست روزی ، باد خواهد برد باری
روی میز خالی من ، صفحه باز حوادث
در ستون تسلیتها، نامی از ما یادگاری
قيصر امين پور
به خانه می رفت
با کیف
و با کلاهی که بر هوا بود
چیزی دزدیدی ؟
مادرش پرسید
دعوا کردی باز؟
پدرش گفت
و برادرش کیفش را زیر و رو می کرد
به دنبال آن چیز
که در دل پنهان کرده بود
تنها مادربزرگش دید
گل سرخی را در دست فشرده کتاب هندسه اش
و خندیده بود
حسين پناهي
به من مگو که خدا را ندیده ام هرگز
اگر خداطلبی
خدا در اشک یتیمان رفته از یادست
خدا در آه غریبان خانه بر بادست
اگر خدا خواهی
درون بغض زنان غریب جای خداست
دل شکسته ی هر بینوا سرای خداست
نگاه کن به هزاران ستاره در دل شب
به آسمان بنگر
به آسمان که پر از گوهرست دامانش
به کهکشان که ندانی کجاست پایانش
رونده ایست خدانام در خم این راه
ببین به دیده ی دل
به فرق ثابت و سیاره جای پای خداست
به من مگو خدا را ندیده ام هرگز
دو دیده را بگشا
ببین چراغ طلا را که صبح از پس کوه
طلای نور به دریا و رود می پاشد
بدان پرنده ی رنگین نگر که در دل باغ
به برگ برگ درختان سرود می پاشد
سرود او همه گلنغمه یی برای خداست
در آشیانه ی شب
در آستانه ی صبح
در آن دمی که ز پستان شیر مست فلق
به کام دره و دریا و کوه و بیشه و باغ
دو دست غیبی شیر سپیده می ریزد
به وقت نیمشبان در سکوت رویا رنگ
که جز صدای نسیم و نوای مرغ سحر
ز هیچ حنجره یی نغمه بر نمی خیزد
به گوش باطن من هر صدا صدای خداست
به وقت حمله ی بنیاد سوز طوفانها
که سرو های کهن
به دست باد مهیبی به خاک می افتد
در آن دمی که ز بیم غریو رعد به کوه
هزار صخره به خاک هلاک می افتد
به وقت زلزله ها
مگو کجاست خدا
نهیب زلزله حرفی ز خشم های خداست
در آن زمان که فتد لرزه به جان زمین
و لحظه لحظه غریو شبانه می پیچد
به بیشه های عظیم
صدای عربده ی رعد با تو می گوید
که آسمان و زمین
به زیر سم ستوران بادپای خداست
مخواه لب بگشایم که تاب گفتن نیست
سکوت من مشکن
که در سکوت پر از حیرتم قنای خداست
به ناله های شب آمیز مرغ حق سوگند
به روشنایی زیبای هر فلق سوگند
به سرخ فامی خورشید در شفق سوگند
به گریه سحر بندگان پاک قسم
درون مویرگ و موی من هوای خداست
مهدی سهیلی
من عشق را از انعکاس مهتاب در حوض خانه مادربزرگ آموختم
من ایثار را از قلب خورشید در آسمان صحرا آموختم
من زندگی را از امواج طوفانی شب دریا آموختم
من محبت را از قطره های باران بر علفزار آموختم
من صداقت را از یکرنگی ابرهای سفید آموختم
من وفا را از کبوترا بر شاخه های خشکیده یک درخت آموختم
من گذشت زمان را از چشمان منتظر آموختم
من ایمان را از کودکان معصوم آموختم
من عطش را از چکاوک های خانه همسایه آموختم
و من آموختم هر چه را بخواهم فقط از معبود یکتا بخواهم
ای دو سه تا کوچه ز ما دورتر نغمه تو از همه پرشورتر
کاشکی این فاصله را کم کنی محنت این قافله را کم کنی
کاشکی همسایه ما میشدی مایه آسایشه ما میشدی
هرکه به دیدار تو نائل شود یکشبه حلال مسایل شود
دوش مرا حال خوشی دست داد سینه ما را عطشی دست داد
نام تو بردم لبم آتش گرفت شعله به دامان سیاوش گرفت
نام تو آرامه ی جان من است نامه تو خط امان من است
ای نگهت خاستگه آفتاب بر من ظلمت زده یکشب بتاب
پرده برانداز زچشم ترم تا بتوانم به رخت بنگرم
ای نفست یار ومددکار ما کی و کجا وعده دیدار ما
اول بار در قامت هابيل شكستيم، نه خم شديم و نه خم به ابرو آورديم.
با نوح شكنجه شديم، با ابراهيم به آتش در آمديم، بر گونه هايمان در سعى هاجر تاول نشست، با يوسف در چاه حسادت اخوان افتاديم، با موسى «خائفا يترقب» آواره شديم.
شكنجه را بر جانمان «آسيه» تحمل كرديم و به همراه عيسى از دام جهل زمينيان گريختيم. زمان كه مى گذشت نيازهايمان را بيشتر و بهتر مى شناختيم. ابهام انعكاس تصوير خداوند با مرور قرنها آرام آرام آشكار مى گشت.
مى خواستيم دل به كسى بسپاريم كه دل به خدا سپرده است و خدا به او. مى خواستيم دست بيعت با كسى دهيم كه دست به خدا داده است و خدا به او. در قصه ها براى كودكانمان از اسطوره انسانى مى گفتيم كه خدا از زبان او سخن مى گويد، از چشم او مى بيند، از گوش او مى شنود و از قلب او احساس مى كند.
ما عظمتى را مى جستيم كه درمقابل اعطاى هفت آسمان و زمين پوست جوى را از دهان مورى به نافرمانى خدا تكان ندهد.
كسى باشد كه در اوج آسمان «انا عبد من عبيد محمد» پرواز كند.
آنكه خداواره باشد، متصف به صفات او باشد اما او نباشد اورا يافتيم و در مستي و نخوت يافتنش بوديم كه ماه عالم در محراب عبادت منشق شد و .........
امشب على مسافر است، امشب علي ميهمان پيامبر خواهد بود و در كنار همسر، امّا بى حسن، بى حسين كه اينان نيز يتيم خواهند ماند.
آه على، اى پدر، اى يار بى پناهان، امشب ديگر نخلستانهاى كوفه تو را در كنار خويش نمى بينند، امشب زمين از قعر وجود، از ژرفناى چاه، فريادش، ناله اش بر آسمان بلند است، چرا كه ديگر همناله اش على را نمى بيند.
آى على(عليه السلام)، بگو بگو كه امشب آن كودك بى پدر، آن دخترك يتيم، چه كسى را در كنار خويش احساس مى كند، آى على(عليه السلام) بگو كه ديگر محراب مسجد كوفه، جايگاه چه كسى جز تو باشد و بر سجده گاه تو، چه كسى جز تو سر بر سجده گذارد؟ آرى محرابت نيز يتيم شد و سجده گاهت نيز. و راستى هم اى كاش على نرفته بود، اى كاش سياهى و ظلمت شب، مانده بود و اى كاش تيغ سپيده نوزدهم، پرده سياه و ظلمانى شب را ندريده بود، اى كاش على آن روز اذان نگفته بود، اى كاش على در آن سحر گاه، خوابيدگان مسجد را بيدار نكرده بود، مى خواهم بگويم، بلكه فرياد بزنم كه اى كاش على(عليه السلام) به نماز نايستاده بود و پيشانيش را بر سجده گاه محراب مسجد كوفه نساييده بود كه اين چنين گردد و بدينسان خلقت و كائنات عزادار گردند.
اماّ چه مى توان كرد و چه مى شود گفت؟ او، على است فرزند ابو طالب داماد پيامبر، پدر حسين ، همسر فاطمه و عاشق حق و شيفته شهادت، دلبسته پيوسته الله و سرگشته دوست كه در هنگامه راز و نياز با معبود، با آوائى برخاسته از دل، با بانگى به رسائى رسا بودن، با فريادى مايه گرفته از ژرفناى وجود، صدا برداشت كه
«فزت و رب الكعبه»
مردي دختر سه ساله اي داشت . روزي مرد به خانه امد و ديد كه دخترش گرانترين كاغذ زرورق كتابخانه اورا براي آرايش يك جعبه كودكانه هدر داده است . مرد دخترش را به خاطر اينكه كاغذ زرورق گرانبهايش را يه هدر داده است تنبيه كرد و دخترك آن شب را با گريه به بستر رفت وخوابيد . روز بعد مرد وقتي از خواب بيدار شد ديد دخترش بالاي سرش نشسته است و ان جعبه زرورق شده را به سمت او دراز كرده است .مرد تازه متوجه شد كه آن روز، روز تولدش است و دخترش زرورق ها را براي هديه تولدش مصرف كرده است . او با شرمندگي دخترش رابوسيد و جعبه را از او گرفت و در جعبه را باز كرد اما با كمال تعجب ديد كه جعبه خالي است مرد بار ديگر عصباني شد به دخترش گفت كه جعبه خالي هديه نيست وبايد چيزي درون آن قرار داد . اما دخترك با تعجب به پدرخيره شد وبه او گفت كه نزديك به هزار بوسه در داخل جعبه قرار داده است تاهر وقت دلتنگ شد با باز كردن جعبه يكي از اين بوسه ها را مصرف كند ميگويند پدر آن جعبه را هميشه همراه خود داشت و هرروز كه دلش مي گرفت درب آن جعبه راباز مي كرد وبه طرز عجيبي آرام مي شد. هديه كار خود را كرده بود
خجسته باد نام خداوند، نيکوترين آفريدگاران
که تو را آفريد.
از تو در شگفت هم نمي توانم بود
که ديدن بزرگيت را، چشم کوچک من بسنده نيست:
مور، چه مي داند که بر ديواره ي اهرام مي گذرد
يا بر خشتي خام.
تو، آن بلندترين هرمي که فرعونِ تخيّل مي تواند ساخت
و من، آن کوچکترين مور، که بلنداي تو را در چشم نمي تواند داشت
***
هزار بار خيبري تر است
مرحبا به بازوان انديشه و کردار تو
شعر سپيد من، رو سياه ماند
که در فضاي تو، به بي وزني افتاد
هر چند، کلام از تو وزن مي گيرد
وسعت تو را، چگونه در سخنِ تنگمايه، گنجانم؟
تو را در کدام نقطه بايد بپايان برد؟
تو را که چون معني نقطه مطلقي.
الله اکبر
آيا خدا نيز در تو به شگفتي در نمي نگرد؟
فتبارک الله، تبارک الله
تبارک الله احسن الخالقين
خجسته باد نام خداوند
که نيکوترين آفريدگاران است
و نام تو
که نيکوترين آفريدگاني.
استاد موسوي گرمارودي
آنگاه كه غرور كسي را له میكني
آنگاه كه شمع اميد كسي را خاموش مي كني
آنگاه كه بنده اي را ناديده مي انگاري
آنگاه كه حتي گوشت را مي بندي تا صداي خرد شدن غرورش را نشنوي
آنگاه كه خدا را مي بيني و بنده خدا را ناديده مي گيري
مي خواهم بدانم دستانت را بسوي كدام آسمان دراز مي كني تا براي خوشبختي خودت دعا كني؟
و بسوی کدام قبله نماز می گذاری که دیگران نگزارده اند؟
چهره ها با اشک زيبا می شود