آسمانم ابریست

پرستوهای سرزمینم

سیمانی اند!!!!

قلبها آهنی

چهره ها در پس دیواری از ریا پنهانند

اشکها سنگی

و اما چشمها، کوهی از یخ!!!!!

احساسی که بتوان به آن احساس گفت؟!!!!!

خدایش بیامرزد.

دفتر اینترنتی ام را

دوست دارم

اینجا

کلمات حد و مرز ندارند

تفکرات اندازه و سقف ندارند

آزادند و رها همچون رهایی تیری از کمان

از هر جایی بخواهم می نویسم

هر چند بی ربط و بی معنی

مهم این است که می خواهم

میتوانم

پس می نویسم

از همه جا و همه کس

بدون مرز و بدون محابا

مرزها فقط به درد درس جغرافیا میخورند تو کلاس

ذهنم اسب وحشی و رام نشده ای را می ماند

سرکش  اما رام شدنی

مهم اینست که "هیچ کس" نمیتواند

راه را بر این اسب سرکش سد کند.

برایم بن بست وجود ندارد

من خدا را دارم

او هست، من هستم و دیگر هیچ

وقتي آسمون ابري ميشه دلم ميگيره

                                   من بغض ميكنم؛ آسمون گريه ..........

یک شبی مجنون نمازش را شکست

بی وضو در کوچه لیلا نشست

عشق آن شب مست مستش کرده بود

فارغ از جام الستش کرده بود

گفت یا رب از چه خوارم کرده ای؟بر صلیب عشق دارم کرده ای

خسته ام زین عشق،دل خونم مکن،من که مجنونم ،تو مجنونم مکن

مرد این بازیچه دیگر نیستم،این تو و لیلای تو...من نیستم!

گفت ای دیوانه لیلایت منم،در رگت پیدا و پنهانت منم

سالها با جور لیلا ساختی،من کنارت بودم و نشناختی .....

گاهي گمان نميكني ولي مي شود

                      گاهي نميشود كه نميشود

گاهي هزار دوره دعا بي اجابت است

                     گاهي نگفته قرعه به نام تو ميشود

گاهي گداي گدايي و بخت نيست

                    گاهي تمام شهر گداي تو مي شود!!!!!

بیخودی پرسه زدیم  / صبحمون شب بشود

بیخودی حرص زدیم / سهممان کم نشود

ما خدا را باخود/ سر دعوا بردیم

و قسمها خوردیم

ما به هم بد کردیم

ما به هم بد گفتیم / ما حقیقتها را

زیر پا له کردیم / و چقدر کیف کردیم

که زرنگی کردیم /از تو من می پرسم

ما که را گول زدیم ؟؟؟

می شود برگشت ،

تا دبستان راه کوتاهیست

می شود از ردّ  باران رفت

 می شود با سادگی آمیخت

 می شود کوچکتر از اینجا و اکنون شد

 می شود کیفی فراهم کرد

 دفتری را می شود پر کرد از آئینه و خورشید

در کتابی می شود روییدن خود را تماشا کرد

 من بهار دیگری را دوست می دارم

جای من خالیست

 جای من در میز سوم کنار پنجره خالیست

 جای من در درس نقّاشی ،

 جای من در جمع کوکب ها ،

 جای من در چشم های دختر خورشید ،

 جای من در لحظه های ناب ،

 جای من در نمره های بیست

 جای من در زندگی خالیست ...

 می شود برگشت ،

 اشتیاق چشم هایم را تماشا کن

 می شود در سردی سر شاخه های باغ

 جشن رویش را بیفروزیم

دوستی را می شود پرسید

چشم ها را می شود آموخت

مهربانی کودکی تنهاست ،

مهربانی را بیاموزیم ...

هر لحظه حرفی در ما زاده می‏شود

 هر لحظه دردی سر بر می‏دارد

 و هر لحظه نیازی از اعماق مجهول روح پنهان و رنجور ما جوش می‏کند

 این ها بر سینه می‏ریزند و راه فراری نمی‏یابند

 مگر این قفس کوچک استخوانی گنجایش‏اش چه اندازه است؟