نماز بي ولاي او عبادتيست بي وضو

                                                       به منكر علي بگو نماز خود قضا كند

به سه چیز تکیه نکن

غرور، دروغ و عشق

آدم با غرور می تازد

با دروغ می بازد

 و با عشق می میرد

اگر عشق بورزید می گویند که سبک مغزید...

 اگر شاد باشید می گویند که ساده لوح وپیش پا افتاده اید....

 اگر سخاوتمند و نوعدوست باشید می گویند که مشکوکید...

اگر گناهان دیگران را ببخشید می گویند ضعیف هستید...

اگر اطمینان کنید می گویند که احمقید...

اگر تلاش کنید که جمع این صفات را در خود گرد آورید٬

مردم تردید نخواهند کرد که شیاد و حقه بازید.

                                                                  (لئو بو سکا لیا)

حرفهايي هست براي گفتن

كه اگر گوشي نبود نمي گوئيم و حرفهايي هست براي نگفتن

حرفهايي كه هرگز سر به ابتذال گفتن فرود نمي‌آورند

حرفهاي شگفت، زيبا و اهورايي همين‌هايند

و سرمايه ماورايي هركس به اندازه حرفهايي هست كه

براي نگفتن دارد

حرفهاي بيتاب و طاقت فرسا

كه همچون زبانه‌هاي بيقرار آتشند

و كلماتش هريك، انفجاري را به بند كشيده اند

كلماتي كه پاره‌هاي بودن آدم اند...

اينان هماره در جستجوي مخاطب خويش اند

اگر يافتنديافته مي شوند

و در صميم وجدان او آرام مي‌گيرند

و اگر مخاطب خويش را نيافتند

نيستند

و اگر او را گم كردند، روح را از درون به آتش مي كشند

و دمادم حريق‌هاي دهشتناك عذاب

بر او ميافروزند........

دكتر علي شريعتي

 دستهايم را با تمام وجود به آسمان دراز ميكنم تا وسعت نيازم را به پروردگارم نشان دهم

و قامتم را با تمام وجود استوار و راسخ نگه ميدارم تا اوج استغنايم را به بندگان نيازمند خدا اثبات كنم

هرچه دارم از تو دارم و هرچه خواهم از تو خواهم

تو را من چشم در راهم نه مثل شعر نیمایی

شباهنگام و در ماتم میان خواب و رویایی

نه در شاخه تلاجن ها نه دریک سایه ی سنگین

نه با یک قلب افسرده به زیر چرخ مینایی

تو را من چشم در راهم سحر پهلوی نیلوفر

کنار بستر شب بو توام از شوق می آیی

تمام هستی ام از تو تو قسمتی از مایی

همیشه با خودم هستی میان چشم در سینه

تو را هر لحظه می فهمم تو یک احساس زیبایی

نه صبر و طاقتی مانده نه امیدی به فردایی

فقط این بار می پرسم جوابش را نمی خواهم

تو را من چشم در راهم چرا آخر نمی آیی؟؟؟؟

گلعذاريم زهرا

                   هواداريم زهرا

                                      مني قويما تنها

                                                               علي بي كس‌ دي

بر حاشيه برگ شقايق بنويسيد

                             گل تاب فشار در و ديوار ندارد

بي كس و بي يار و ياور در دل صحرا

                                         كارواني بي رقيه  يك زن تنها

ميشود سر درونم از رخم خوانده

                                      يادگارت بين خاك شام جا مانده

آنانكه علي خداي خود مي دانند

                      كفرش به كنار عجب خدائي دارند

امشب رحمت دوست جاریست

مانند رود

نه مانند باران

اگر دلتان لرزید و بغضتان ترکید

کسی اینجا محتاج دعاست

دلم برای جنگ‌های لوله خودکاری

دلم برای شیطنت‌های کودکی

و ایستادن‌های مکرر

پشت در دفتر

دلم برای معلم‌هایی که عاشقانه

آزردنم

وعشق‌هایی که بی‌بهانه آزردم‌شان

و از همه بیشتر

دلم برای خدا تنگ شده است.

من هر روز در تلاشم تا

خاطرم بماند،

و تو هر شب دعا می‌کنی

که فراموش کنی!

خاطرات‌مان، چه بلاتکلیف‌اند!!!

برای اثبات بهترین بودنت،

چند رای باید خرید

تا انتخابات قلب تو

عادلانه برگزار شود؟!!

دیر زمانی است که سکوت کرده‌ای!

عاشق توفان پس از این آرامشم.

چیزی بنویس!

حرفی بزن!

این بار نپرس،

 تو بگو «چه خبر؟!»

برگرفته از نوشته های گیلاس آبی

بي كس و بي يار و ياور در دل صحرا

كارواني بي رقيه، يك زن تنها...

خدايا......

من اگر بد كنم تو را بنده ديگر بسيار است،

تو اگر با من مدارا نكني مرا خداي ديگر كجاست؟؟؟؟؟

شوقت خرابم كند

مست شرابم كند

لبهاي خشكت حسين

از شرم آبم كند

شيطان به بيت حي تعالي چه ميكند؟    

                                           آتش به گرد خانه مولا چه ميكند؟

از باغ خلد دود چرا ميشود بلند؟  

                                            بر روي حور سيلي اعداد چه ميكند؟

رويش سياه گردد و دستش شكسته باد      

                                            قنفذ كنار خانه مولا چه ميكند؟

دارالزياره نبي و آستان وحي            

                                            اي واي من، مغيره در آنجا چه ميكند؟

گيرم رواست سوختن خانه، ميخ در   

                                             در سينه شكسته زهرا چه ميكند؟

بايد ز تازيانه بپرسم كه در بهشت           

                                        آثار خون به قامت طوبي چه ميكند؟‌

زن در ميان خانه و مرد غريب او       

                                           با دست بسته و تن تنها چه ميكند؟‌

در بيت وحي، حرمت ياسين به زير پا    

                                         يك لحظه بنگريد كه طاها چه ميكند؟

گل‌ها زغم فسرده و پروانه منتظر        

                                         شمع زپا فتاده به صحرا چه ميكند؟

با بودن دو داغ بر او گريه گشته منع             

                                        (ميثم) ببين به فاطمه دنيا  چه ميكند

                                                      "غلامرضا سازگار"

                                                                      (ميثم)

 

خسته ام از ارزوها ، ارزوهای شعاری

شوق پرواز مجازی ، بالهای استعاری

لحظه های کاغذی را ، روز و شب تکرار کردن

خاطرات بایگانی ، زندگی های  اداری

افتاب زرد و غمگین ، پله های رو به پایین

سقفهای سردو سنگین ، اسمانهای اجاری

با نگاهی سر شکسته  ، چشمهایی پینه بسته

خسته از درهای بسته ، خسته از چشم انتظاری

صندلیهای خمیده ، میز های صف کشیده

خنده های لب پریده ، گریه های اختیاری

عصر جدولهای خالی ، پارکهای این حوالی

پرسه های بی خیالی ، نیمکتهای خماری

رونوشت روزها را ، روی هم سنجاق کردم

شنبه های بی پناهی ، جمعه های بی قراری

عاقبت پرونده ام را ، با غبار ارزوها

خاک خواهد بست روزی ، باد  خواهد برد  باری

روی میز خالی من ، صفحه باز حوادث

در ستون تسلیتها، نامی از ما یادگاری

                                                          قيصر امين پور

من عشق را از انعکاس مهتاب در حوض خانه مادربزرگ آموختم
من ایثار را از قلب خورشید در آسمان صحرا آموختم
من زندگی را از امواج طوفانی شب دریا آموختم
من محبت را از قطره های باران بر علفزار آموختم
من صداقت را از یکرنگی ابرهای سفید آموختم
من وفا را از کبوترا بر شاخه های خشکیده یک درخت آموختم
من گذشت زمان را از چشمان منتظر آموختم
من ایمان را از کودکان معصوم آموختم
من عطش را از چکاوک های خانه همسایه آموختم
و من آموختم هر چه را بخواهم فقط از معبود یکتا بخواهم

ای دو سه تا کوچه ز ما دورتر                          نغمه تو از همه پرشورتر

کاشکی این فاصله را کم کنی                        محنت این قافله را کم کنی

کاشکی همسایه ما میشدی                        مایه آسایشه  ما میشدی

هرکه به دیدار تو نائل شود                              یکشبه حلال مسایل شود

دوش مرا حال خوشی دست داد                    سینه ما را عطشی دست داد

نام تو بردم لبم آتش گرفت                             شعله به دامان سیاوش گرفت

نام تو آرامه ی جان من است                          نامه تو خط امان من است

ای نگهت خاستگه آفتاب                                بر من ظلمت زده یکشب بتاب

پرده برانداز زچشم ترم                                   تا بتوانم به رخت بنگرم

ای نفست یار ومددکار ما                 کی و کجا وعده دیدار ما

اول بار در قامت هابيل شكستيم، نه خم شديم و نه خم به ابرو آورديم.

با نوح شكنجه شديم، با ابراهيم به آتش در آمديم، بر گونه هايمان در سعى هاجر تاول نشست، با يوسف در چاه حسادت اخوان افتاديم، با موسى «خائفا يترقب» آواره شديم.

شكنجه را بر جانمان «آسيه» تحمل كرديم و به همراه عيسى از دام جهل زمينيان گريختيم. زمان كه مى گذشت نيازهايمان را بيشتر و بهتر مى شناختيم. ابهام انعكاس تصوير خداوند با مرور قرنها آرام آرام آشكار مى گشت.

مى خواستيم دل به كسى بسپاريم كه دل به خدا سپرده است و خدا به او. مى خواستيم دست بيعت با كسى دهيم كه دست به خدا داده است و خدا به او. در قصه ها براى كودكانمان از اسطوره انسانى مى گفتيم كه خدا از زبان او سخن مى گويد، از چشم او مى بيند، از گوش او مى شنود و از قلب او احساس مى كند.

ما عظمتى را مى جستيم كه درمقابل اعطاى هفت آسمان و زمين پوست جوى را از دهان مورى به نافرمانى خدا تكان ندهد.

كسى باشد كه در اوج آسمان «انا عبد من عبيد محمد» پرواز كند.

آنكه خداواره باشد، متصف به صفات او باشد اما او نباشد اورا يافتيم و در مستي و نخوت يافتنش بوديم كه ماه عالم در محراب عبادت منشق شد و .........

امشب على مسافر است، امشب علي  ميهمان پيامبر خواهد بود و در كنار همسر، امّا بى حسن، بى حسين كه اينان نيز يتيم خواهند ماند.

آه على، اى پدر، اى يار بى پناهان، امشب ديگر نخلستانهاى كوفه تو را در كنار خويش نمى بينند، امشب زمين از قعر وجود، از ژرفناى چاه، فريادش، ناله اش بر آسمان بلند است، چرا كه ديگر همناله اش على را نمى بيند.

آى على(عليه السلام)، بگو بگو كه امشب آن كودك   بى پدر، آن دخترك يتيم، چه كسى را در كنار خويش احساس مى كند، آى على(عليه السلام) بگو كه ديگر محراب مسجد كوفه، جايگاه چه كسى جز تو باشد و بر سجده گاه تو، چه كسى جز تو سر بر سجده گذارد؟ آرى محرابت نيز يتيم شد و سجده گاهت نيز. و راستى هم اى كاش على نرفته بود، اى كاش سياهى و ظلمت شب، مانده بود و اى كاش تيغ سپيده نوزدهم، پرده سياه و ظلمانى شب را ندريده بود، اى كاش على آن روز اذان نگفته بود، اى كاش على در آن سحر گاه، خوابيدگان مسجد را بيدار نكرده بود، مى خواهم بگويم، بلكه فرياد بزنم كه اى كاش على(عليه السلام) به نماز نايستاده بود و پيشانيش را بر سجده گاه محراب مسجد كوفه نساييده بود كه اين چنين گردد و بدينسان خلقت و كائنات عزادار گردند.

اماّ چه مى توان كرد و چه مى شود گفت؟ او، على است فرزند ابو طالب داماد پيامبر، پدر حسين ، همسر فاطمه و عاشق حق  و شيفته شهادت، دلبسته پيوسته الله و سرگشته دوست كه در هنگامه راز و نياز با معبود، با آوائى برخاسته از دل، با بانگى به رسائى رسا بودن، با فريادى مايه گرفته از ژرفناى وجود، صدا برداشت كه

 «فزت و رب الكعبه»

مردي دختر سه ساله اي داشت . روزي مرد به خانه امد و ديد كه دخترش گرانترين كاغذ زرورق كتابخانه اورا براي آرايش يك جعبه كودكانه هدر داده است . مرد دخترش را به خاطر اينكه كاغذ زرورق گرانبهايش را يه هدر داده است تنبيه كرد و دخترك آن شب را با گريه به بستر رفت وخوابيد . روز بعد مرد وقتي از خواب بيدار شد ديد دخترش بالاي سرش نشسته است و ان جعبه زرورق شده را به سمت او دراز كرده است .مرد تازه متوجه شد كه آن روز،   روز تولدش است و دخترش زرورق ها را براي هديه تولدش مصرف كرده است . او با شرمندگي دخترش رابوسيد و جعبه را از او گرفت و در جعبه را باز كرد اما با كمال تعجب ديد كه جعبه خالي است مرد بار ديگر عصباني شد به دخترش گفت كه جعبه خالي هديه نيست وبايد چيزي درون آن قرار داد . اما دخترك با تعجب به پدرخيره شد وبه او گفت كه نزديك به هزار بوسه در داخل جعبه قرار داده است تاهر وقت دلتنگ شد با باز كردن جعبه يكي از اين بوسه ها را مصرف كند ميگويند پدر آن جعبه را هميشه همراه خود داشت و هرروز كه دلش مي گرفت درب آن جعبه راباز مي كرد وبه طرز عجيبي آرام مي شد. هديه كار خود را كرده بود

                     استاد موسوي گرمارودي

  چهره ها با اشک زيبا می شود
عشق با تصوير معنا می شود

عشق يعنی دل سپردن بر الست
از می وصل الهی مست مست

عشق يعنی ذکر ناموس خدا
يا علی گفتن به زير دست و پا

عشق يعنی جلوه صبر خدا
شرم ايوب نبی از مرتضی

عشق بر دلها شهامت می دهد
عشق بر غم ها حلاوت می دهد

عشق بر دلداده فرمان می دهد
عاشق جانداده را جان می دهد

عشق باعث شد که دل سامان گرفت
پشت درب خانه، زهرا جان گرفت

عشق يعنی انقلاب فاطمه
از کبودی چشم خواب فاطمه

عشق يعنی عشق ناب فاطمه
بيت الاحزان خراب فاطمه

عشق يعنی صحبت بی واهمه
حيدر در بند پيش فاطمه

آنکه خود مرد دلير جنگ بود
دستگير فرقه ای صد رنگ بود

عشق يعنی غسل زير پيرهن
دست بيرون کردن از زير کفن

عشق يعنی صبر در هنگام خشم
عشق يعنی جای سيلی روی چشم

عشق يعنی قلب چون آينه ای
جای ميخ در به روی سينه ای

عشق يعنی انتظار منتظَر
سينه ای مجروح از مسمار در

عشق يعنی گريه های حيدری
دختری دنبال نعش مادری

عشق يعنی طاعت جان آفرين
رد خون سينه بر روی زمين

 عشق یعنی .........  

من قدرت خواستم ، خدا مشكلاتي در سرراهم قرارداد تا قوي شوم.

من دانائي خواستم ، خدا به من مسائلي داد تا حل كنم.

من سعادت و ترقي خواستم، خدا به من قدرت تفكر و قوت ماهيچه داد تا كاركنم.

من جرات خواستم ،  خدا موانعي سرراهم قرارداد تا بر آنها غلبه كنم.

من عشق خواستم، خدا افرادي را به من نشان داد كه نيازمند كمك بودند.

من محبت خواستم، خدا به من فرصتهايي براي محبت داد.

من به هرچه كه خواستم نرسيدم......

اما به هرچه كه نياز داشتم دست يافتم.

پروردگارا شاكرم تو را كه نگفته ميداني و نخوانده مي آيي.

انسان اوغلو آنا ديلدن آيريلماز

ال ديرناقدان، ديرناق الدن آيريلماز

تيکان کولو اوز کامينا چکسه ده

گول بولبولدن، بولبول گولدن آيريلماز

داغين بئلي مارال لارا اويلاق دير

بئل مارال دان، مارال بئلدن آيريلماز

دنيزلره صفا وئرير سونالار

گول سونادان، سونا گولدن آيريلماز

کلمه لره جان باغيشلير ديل- دوداق

ديل دوداقدان، دوداق ديلدن آيريلماز

چک مضرابي گولسون قوپوز گولسون تئل

تئل مضرابدان مضراب تئلدن آيريلماز

ائل اوغلويام، من ائلينم ائل منيم

ائل ((چايلي)) دان، ((چايلي)) ائلدن آيريلماز

یازان:  صمد چايلي

تاکی به تمنای وصال تو يگانه                  اشکم شود از هر مژه چون سيل روانه

خواهد که سر آيد غم هجران تو يا نه        ای تير غمت را دل عشاق نشانه

                                  جمعی به تو مشغول و تو غايب ز ميانه

رفتم به در صومعه ی عابد و زاهد            ديدم همه را پيش رخت ٫ راکع و ساجد

در ميکده رهبانم و در صومعه عابد           گه معتکف ديرم و گه ساکن مسجد

                                     يعنی که تو را می طلبم خانه به خانه

روزی که برفتند حريفان پی هر کار           زاهد سوی مسجد شد و من جانب خمار

من يار طلب کردم و او جلوه گه يار           حاجی به ره کعبه و من طالب ديدار

                                    او خانه همی جويد و من صاحب خانه

هر در که زنم صاحب آن خانه تويی تو         هر جا که روم پرتو کاشانه تويی تو

در ميکده و دير که جانانه تويی تو               مقصود من از کعبه و بتخانه تويی تو

                                      مقصود تويی ٫ کعبه و بتخانه بهانه

بلبل به چمن زان گل رخسار نشان ديد        پروانه در آتش شد و اسرار عيان ديد

عارف صفت روی تو در پير و جوان ديد          يعنی همه جا ٫ عکس رخ يار توان ديد

                                    ديوانه منم ٫ من که روم خانه به خانه

عاقل به قوانين خرد راه تو پويد                   ديوانه برون از همه ٫ آيين تو جويد

تا غنچه ی بشکفته ی اين باغ که بويد          هر کس به بهانی صفت حمد تو گويد

                                  بلبل به غزل خوانی و قمری به ترانه

بيچاره بهايی که دلش زار غم توست             هر چند که عاصیست ٫ز خيل خدم توست

اميد وی از عاطفت دم به دم توست               تقصير ٫ خيالی به اميد کرم توست

                                يعنی که گنه را به از اين نيست " بهانه "

يك پسر كوچك از مادرش پرسيد: چرا گريه مي كني
مادرش به او گفت : زيرا من يك زن هستم .
پسر بچه گفت: من نمي فهمم
مادرش او را در آغوش گرفت و گفت : تو هيچگاه نخواهي فهميد
بعدها پسر كوچك از پدرش پرسيد : چرا مادر بي دليل گريه مي كند
پدرش تنها توانست به او بگويد : تمام زن ها براي هيچ چيز گريه مي كنند
پسر كوچك بزرگ شد و به يك مرد تبديل گشت ولي هنوز نمي دانست چرا زن ها بي دليل گريه مي كنند
بالاخره سوالش را براي خداوند مطرح كرد و مطمئن بود كه خدا جواب را مي داند
.او از خدا پرسيد : خدايا چرا زن ها به آساني گريه مي كنند؟
خدا گفت زماني كه زن را خلق كردم مي خواستم كه او موجود به خصوصي باشد
بنابراين شانه هاي او راآن قدر قوي آفريدم تا بار همه دنيا را به دوش بكشد.
و همچنين شانه هايش آن قدر نرم باشد كه به بقيه آرامش بدهد
من به او يك نيروي دورني قوي دادم تا توانايي تحمل زايمان بچه هايش راداشته باشد
ووقتي آن ها بزرگ شدند توانايي تحمل بي اعتنايي آن ها را نيز داشته باشد
به او توانايي دادم كه در جايي كه همه از جلو رفتن نااميد شده اند او تسليم نشود و همچنان پيش برود
. به او توانايي نگهداري از خانواده اش را دادم حتي زماني كه مريض يا پير شده است بدون اين كه شكايتي بكند
به او عشقي داده ام كه در هر شرايطي بچه هايش را عاشقانه دوست داشته باشد حتي اگر آن ها به او آسيبي برسانند
. به او توانايي دادم كه شوهرش را دوست داشته باشد و از تقصيرات او بگذرد و هميشه تلاش كند تا جايي در قلب شوهرش داشته باشد
.به او اين شعور را دادم كه درك كند يك شوهر خوب هرگز به همسرش آسيب نمي رساند اما گاهي اوقات توانايي همسر ش را آزمايش مي كند وبه او اين توانايي را دادم كه تمامي اين مشكلات را حل كرده و با وفاداري كامل در كنار شوهرش با قي بماند و در آخر به او اشك هايي دادم كه بريزد
.اين اشك ها فقط مال اوست و تنها براي استفاده اوست در هر زماني كه به آن ها نياز داشته باشد
. او به هيچ دليلي نياز ندارد تا توضيح دهد چرا اشك مي ريزد
خدا گفت : زيبايي يك زن در چشمانش نهفته است زيرا چشم هاي او دريچه روح اوست
، ودر قلب او جايي كه عشق او به ديگران در آن قرار دارد