بعضی وقتها دلم میخواد قصه زندگی من توی همون لحظه ای که هستم

تموم بشه

 اونجايي كه بعد از يكي بود يكي نبود زيرگنبدكبود .......

 آخه ميدونيد يك لحظه هايي تو زندگيم اونقدر به نظرم  زيبا و دست نيافتني

 هستند كه براي پايان داستان ايده ال بنظر ميرسند. و برعکس لحظه هایی

 هستند که اونقدر برام تلخن که میخوام هرچه زودتر تموم بشن و گذرزمان با سرعت تمام منو از اون لحظه جدا کنه. 

 دلم ميخواد قصه من يه جوري تموم بشه كه هر كس ادامه اش رو خودش  هرجوري خواست تو ذهنش دنبال كنه. تا من ديگه نگران نباشم فكر  نكنم............

 ميخوام رها بشم تموم بشم .  هم خودم هم قصه ام

 مثل همه قصه هاي ديگه كه با جمله معروف  قصه ما بسر رسيد كلاغه به خونه اش نرسيد به آخر ميرسه و كودكي با پايان گرفتن اين قصه آهسته

 چشاي خواب آلوده و خمارش رو روي هم ميزاره. دلم ميخواد من هم مثل قهرمان قصه ها همون جا تموم بشم. صبح كه كوچولو از خواب بيدار شد  ديگه فكر قهرمان قصه ديشبي نباشه.

 نميدونم شايد هم تو ذهن بعضي ها ادامه پيدا كنم تا كم كم فراموش بشم

 ولي متاسفانه داستان زندگي هر كس بعد از تكرار و تكرار  و تکراااااااااار در

 غير منتظره ترين لحظه به پايان مي رسه.

 اينطور كه معلومه قصه زندگي من هم اينجوريه و لحظه اي به پايان خواهد

 رسید كه انتظارش رو ندارم

  ولي خدا روچه ديدين شايدم طوری تموم شد كه ميخوام

نه؟؟؟؟ 

به گردون مي رسد فرياد يارب ياربم شب ها

                                                 چه شد يارب در اين شب ها غم تاثير يا رب ها

به دل صدگونه مطلب سوي او رفتم ولي ماندم

                                                زبيم خوي او خاموش و در دل ماند مطلب ها

هزاران شكوه بر لب بود ياران را ز خو تو

                                               به شكر خنده آمد چون لبت، زد مهر بر لب ها

نداني گر زحال تشنگان شربت وصلت

                                               ببين افتاده چون ماهي طپان بر خاك طالب ها

جدا از ماه رويت عاشقان از چشم تر هرشب

                                               فروريزند كوكب تا فروريزند كوكب ها

چسان هاتف بجا ماند كسي را دين و دل جايي

                                                كه درس شوخي آموزند طفلان را به مكتب ها

مرز در عقل و جنون باريک است
کفروايمان چه به هم نزديک است
عشق هم در دل ما سردر گم
مثل ويراني و بغض مردم
گيسويت تعزيتي از رويا
شب طولاني خون تا فردا
خون چرا در رگ من زنجير است
زخم من تشنه تر از شمشير است
مستم از جام تهي حيراني
باده نوشيده شده پنهاني
عشق تو پشت جنون محو شده
هوشياريست، مگو سهو شده
من و رسوايي و اين بار گناه
تو و تنهايي و آن چشم سياه
از من تازه مسلمان بگذر
بگذر از سر پيمان، بگذر
ميل ديوانه به دين ،عشق تو شد
جاده ي شک به يقين عشق تو شد
مستم از جام تهي حيراني
باده نوشيده شده پنهاني

خود رنجم و خود صلح كنم عادتم اينست

                                          يك روز تحمل نكنم طاقتم اينست

بر خنجر الماس نهادم زتو پهلو

                                       آسوده دلا بين كه زتو راحتم اينست

جايي كه بود خاك به صد عزت سرمه

                                        بي قدر تر از خاك رهم، عزتم اينست

با خاك من آميخته خونابه ي حسرت

                                        زين آب سرشتند مرا، طينتم اينست

ميلم همه جاييست كه خواري همه آنجاست

                                      با خصلت ذاتي چه كنم فطرتم اينست

وحشي نرود از در جانان به صد آزار

                                      در اصل چنين آمده ام، خصلتم اينست